Kuty

 


Komentarze

Prześlij komentarz

Skomentuj

Popularne posty z tego bloga

Ojciec

Obraz
Ojciec go naznaczył, a pośrednio tych, których los związał z Mikołajem w jego dorosłym życiu.  Nie wiem dokładnie, jak wyglądała ich relacja przez te lata, kiedy mieszkali pod jednym dachem w Kutach. Nawet nie znam dokładnych dat. Nie wiem kiedy Michał, który wyemigrował w 1913 za chlebem za ocean, wrócił z Ameryki. Z pewnością po wojnie, a przed kolejnym ożenkiem, który miał miejsce w 1922 roku. Wszystko, co wiem, pochodzi z relacji dziadka, które przekazał swoim bliskim albo zostały zapisane w dokumentach w sprawie o emeryturę, którą wytoczył ZUS-owi w latach 70. XX w. Opowieści o pradziadku są epizodyczne, jest ich niewiele, a on sam jawi się w nich jako niespełna rozumu kat własnego dziecka.  Brakowało mi najbardziej w tych wspomnieniach promyka nadziei. Ojcowskiej miłości i naturalnego  poczucia winy  wobec  dziecka, które zostawił w kraju, kiedy wyjechał na emigrację, które straciło matkę i przeżyło wojnę światową, będąc przy okazji świadkiem zamordow...
Czytaj więcej

Okładka

Obraz
Pracuję bardzo intensywnie, czasem po kilkanaście godzin dziennie, żeby zdążyć na czas. Powoli wszystko nabiera zamkniętego kształtu. Okładkę wymyśliłem jako kolaż z dokumentów, z których zrodziła się ta historia i "zdjęć" obrazujących drogę życia Kola.
Czytaj więcej

Jak nie dotknąłem historii.

Obraz
Nie było żadnego albumu i niemal żadnych zdjęć. Jakby go nie było. 70 lat jak pstrykniecie palcami: "pstryk" - pierwszy haust powietrza noworodka nad Czeremoszem, "pstryk"- starszy pan umiera nad Bałtykiem. Pozostały strzępy opowieści i szara lastrykowa płyta na cmentarzu komunalnym w Redzie. Właściwie nic wielkiego się nie wydarzyło, kiedy jednocześnie wydarzyło się wszystko.  Nie znałem go, on nie znał mnie. W momencie moich narodzin był już całkowicie odseparowany (z własnego wyboru) od swojej najbliższej rodziny i najprawdopodobniej przed swoją śmiercią nie wiedział o moim istnieniu.  Wiele lat minęło, zanim zobaczyłem, jak wyglądał. Zdjęć po moim dziadku niemal nie było. Szukałem ich tam, gdzie zdawało mi się, musiały być. Ale tam też najczęściej ich nie znajdowałem. Gubione podczas licznych przeprowadzek, celowo niszczone (także, a może zwłaszcza, przez dziadka Kola), wyrzucane, zapominane, stały się prawdziwymi białymi krukami rodzinnych archiwów.  Trwalsze o...
Czytaj więcej